โรงเรียนนักเขียนแห่งชาติ

7

หนูอูถามถึงบ้านเกิดข้าพเจ้าในเช้าวันหนึ่งหลังอาหาร ซึ่งประกอบไปด้วยผัก ผัก และผัก หากต้องสาบานข้าพเจ้าไม่รีรอแม้เสี้ยววินาที...

พวกเขาเรียกผักสัญลักษณ์คล้ายบร็อคโคลี่ว่า บารากัว ที่มานั้นเกี่ยวพันกับประเทศซึ่งเคยปกครองบ้านเกิดหนูอูมาก่อน ผนวกกับลักษณะคล้ายสิ่งรองรับและปกปิดและปกปิดอวัยวะเหนือสะดือแต่ต่ำกว่าคอของอิสตรี

ขณะที่ผักสัญลักษณ์ของประเทศอย่าง เบเชบี้ ไม่ต่างจากผักบุ้งจีน เพียงแต่ขนาดยอดและไปยาวใหญ่กว่าประเทศอื่น ทั้งดอกไม่ใช่สีขาว หนูอูเล่าว่าชื่อของมันตั้งเพื่อเป็นเกียรติแก่นักปฏิวัติท่านหนึ่ง เขาพยายามปลดปล่อยบ้านเกิดหนูอู ทว่าไม่สำเร็จ

ข้าพเจ้าอิหลักอิเหลื่อเมื่อทราบว่าท่านประธานฯเจาะจงให้มาที่นี่ แม้แต่ไมค์ยังพูดติดตลกถึงสิ่งที่ข้าพเจ้าต้องพานพบ เอาเข้าจริงกลับไม่น่ากลัวอย่างที่คิด ถนนกว่าครึ่งลาดยาง ตึกรามบ้านช่องสีขาวเป็นส่วนใหญ่ เว้นแต่สถานที่ประกอบพิธีทางศาสนา กระเบื้องโมเสคลวดลายปวงเทพในตำนาน(ถึงบางอ้อ เหตุที่ประชากรกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เป็นมังสวิรัติ)

หนูอูหนีออกจากบ้านเมื่อทราบว่าข้าพเจ้าเป็นใคร แรกพบเธอเดาไม่ยากว่าข้าพเจ้าหาใช่คนท้องถิ่น ด้วยสีหน้า น้ำเสียง กิริยาอาการโดยรวมข้าพเจ้าห่างไกลสุภาพบุรุษในทัศนะของคนทั่วไป

ก่อนข้าพเจ้าเอ่ยถึงบ้านเกิด ข้าพเจ้าวิงวอนให้เธอสัญญาข้าพเจ้าข้อหนึ่ง เธอว่าไม่เคยมีใครรักษามันได้ พ่อ แม่ พี่ชาย ญาติๆ แต่กับข้าพเจ้า กับเช้าซึ่งเด็กหนุ่มสามคนจากซีแอตเติลกำลังเล่นดนตรีอยู่ในห้องซ้อมสับปะรังเค และกับภาพประวัติศาสตร์ที่เธอมีส่วนร่วมโดยตรง...

8

ท่านคิดว่าหนูอูเริ่มถ่ายภาพเมื่ออายุเท่าไหร่?

สาม-สี่-ห้า หรือหกขวบ? คำตอบอยู่ในสายลม เช่นเดียวกับปารามี ซิงห์ เขาไม่มีทางรู้แม้สืบเสาะเชิงลึกด้วยสมมุติฐานและเท็จจริง สุทตรีเท่าที่เขาเล่าแก่ข้าพเจ้า เธอนับถือทุกคนที่ชังศฺลปะ สบอารมณ์ต่อผู้ก่นด่าภาพวาดของเธอ ปารามีไม่อาจทราบแรงจูงใจที่ทำให้เป็นเช่นนั้น เขารู้เพียงเธอเปี่ยมสุขดั่งบรรลุธรรมขณะลุงดามาวีเผาภาพใดภาพหนึ่งของเธอต่อหน้าสุรีปาตี—เทพแห่งศิลป์

เถอะปรารามีรู้จักบอมเบย์เป็นอย่างดี หาเพราะเติบโตที่นั่น แต่คือเมืองซึ่งพ่อ-แม่พบกัน ตกหลุมรัก พลัดพราก และกลับมาพบกันอีกก่อนสงครามแยกประเทศออกเป็นสาม ประเทศหนึ่งให้กำเนิดบุพการี อีกประเทศฝังร่างพวกท่าน อีกหนึ่งที่เหลือข้าพเจ้าสบโอกาสเยี่ยมเยือนสักวัน หากไม่เพราะปารามีทิ้งไพ่ใบสุดท้าย ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อสุทตรี เขาปฏิเสธพาข้าพเจ้าไปพักร้อนทั้งที่ท่านประธานฯอนุมัติล่วงหน้าถึงสองไตรมาส

หากท่านเป็นพวกบ้างาน เป็นเพอร์เฟ็คชั่นนิสต์ ท่านต้องชอบปารามี หลายครั้งข้าพเจ้าพยายามซักไซ้การเป็นอาจารย์นั้นยากนักหนา สวมรอยคงยากกว่าหลายเท่า เขาเปรยว่าคอร์สที่ข้าพเจ้าผ่านก่อนปฏิบัติงานแตกต่างจากเมื่อท่านประธานฯคนก่อนบริหาร ข้าพเจ้าต้องเรียนการแสดงกระทั่งเทียบชั้นฮอลลีวู้ด อย่างน้อยหนึ่งชนิดอย่างช่ำชองระดับมืออาชีพ อ่านหนังสือตามจำนวนที่กำหนด ห้ามเกี่ยง วิชาการ สารคดี ท่องเที่ยว ศิลปวัฒนธรรม ไปจนถึงวรรณกรรม ทดสอบสมรรถภาพร่างกายและจิตใจไม่ต่างจากทหารปรับปรุงบุคลิกภาพ ลดทอนหรือเพิ่มตามสถานการณ์ ร่วมทดลองทางวิทยาศาสตร์อย่างน้อยสองโครงการ ฟัง-พูด-อ่าน-เขียนได้อย่างน้อยห้าภาษา ฯลฯ

แล้วข้าพเจ้าไม่ฝึกฝนตามที่กล่าวมาหรอกหรือ?

คำตอบหาได้อยู่ในสายลม แต่ซ้อนอยู่กับคำถามที่ว่า...

ข้าพเจ้าเริ่มทำงานกับองค์กรเมื่ออายุเท่าไหร่?

9

องค์กรเรามีพนักงานทั้งในและต่างประเทศราว 5,000 คน แบ่งเป็น 73 แผนก แยกเป็นชุดปฏิบัติการ 34 ทีม ชุดเฉพาะกิจ 25 ทีม ชุดปฏิบัติการจำแนกเป็นสารสนเทศ 11 ทีม แผนที่ 8 ทีม ข่าวกรอง 6 ทีม ส่วนคลังยุทโธปกรณ์และพาหนะจำนวนไม่แน่นอน บ้างมีถึง 5 หากประสบปัญหาด้านการเงิน อาจลดเหลือเพียง 3 หรือ 2 ส่วนชุดเฉพาะกิจแบ่งเป็นทีมละ 12 คน ทุกคนต่างเชี่ยวชาญตามความถนัด หัวหน้าของแต่ละทีมมีสิทธิ์ขาดในการเลือกและโยกย้ายสมาชิกตามความเหมาะสม เช่น ข้าพเจ้าพูดภาษาเดจาวูไม่ได้ แต่เป้าหมายพูดภาษาดังกล่าวหัวหน้าภารกิจย่อมสับเปลี่ยนข้าพเจ้ากับใครสักคนที่พูดเดจาวูได้คล่อง สัดส่วนทีมกับที่ปรึกษาอยู่ที่ 1:2 ไมค์คือหนึ่งในตำแหน่งดังกล่าว ที่ปรึกษามึงสอง เนื่องจากป้องกันเหตุซ้ำรอย เมื่อครั้งท่านประธานฯคนก่อบริหาร และงานของเหล่าที่ปรึกษาไม่ราบรื่น หากขาดตำแหน่งประสานงาน หากท่านยังไม่ลืมโจแอนนา ตากลมโตสีน้ำตาล คิ้วดกหนา จมูกแดงตลอดเวลา ริวฝีปากเผยอ พร้อมถามอไรสักอย่างที่ทำให้คุณโง่ ไปชั่วขณะ เธอเก่งกาจในตำแหน่งนี้

เอาล่ะ...ข้าพเจ้าแนะนำตัวเท่าที่จำเป็น คงไม่รบกวนเวลาของท่านจนเกินไป หากรบกวนถือว่าท่านได้ประโยชน์ เพราะนี่คือลายแทงขุมทรัพย์ฉบับสมบูรณ์ที่สุดเท่าที่ข้าพเจ้าค้นพบ เป็นการค้นพบของข้าพเจ้าเพียงลำพัง

ไมค์จากโลกนี้ด้วยวัย 48 ปี มีภรรยา 2 ลูก 4 ปรสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะกลับจากงานปฐมทัศน์ของภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง

ท่านประธานฯไม่ดื่มเหล้า-สูบบุหรี่ นิยมเปิดบริสุทธิ์เด็กหนุ่ม ถูกฆาตกรรมวันเดียวกับภรรยาหลวง ของไมค์เซ็กซ์หมู่กับพนักงานอสังหาริมทรัพย์

ปารามี ซิงห์พยายามรักษาโรคหัวใจตลอด 14 ปีสุดท้ายของชีวิต เพื่อนผู้ประกอบธุรกิจอสังหาริมทรัพย์คนหนึ่งพาลูกสาวเข้าเยี่ยมทกสุดสัปดาห็

โจแอนนาแต่งงานและหย่าหลายครั้ง หนสุดท้ายผ่านไปอย่างทุลักทุเล เธอกับเจ้าบ่าวแทบเดินเข้าโบสถ์ไม่ไหว เขา 90 ปีส่วนเธอราว 95

อูฟามาวา เนมเป้ไม่จับกล้องถ่ายรูปอีกเลย นับแต่ยึดอาชีพนางแบบ เธอแสดงนำในภาพยนตร์ซึ่งไมค์อำนวยการสร้างเท่านั้น

สุทตรี มายาถูกตัดสินประหารชีวิตในคดีฆาตกรรมเกย์เฒ่า ปัจจันภาพวาดสุดท้ายของเธอไม่อาจประเมินราคา มีคนตายเพราะมันทุกๆ 5 นาที

มิชาเอล พรูวินสกี้เดินทางรอบโลกด้วยสองเท้าเปลือยเปล่า ว่ากันว่าห้วงสุดท้ายของชีวิตเขาเกลียดบทกวี เพราะมันทำให้เขาร่ำรวยติด 1 ใน 5 ของโลก

เออร์ลักซ์ สวินนี่ผันตนเองเป็นผู้จัดประมูลงานศิลป์ ว่ากันอีกเช่นกัน เขาก๊อบทุกภาพไว้ในห้องลับในบ้านหลังใดหลังหนึ่ง (4,721 หลัง)

โรสซานน่า เยฟฟาเนฟใช้ชีวิตบั้นปลาย ณ สยามประเทศ เธอเผยปพร่ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ท่านประธานฯคนก่อนจัดอันดับสิบศิลปินยอดเยี่ยมของตนเสียใหม่ ศิลปินดังกล่าวดุจต้นธารศิลป์แต่ละแขนง ทว่าน้อยคนที่จะรู้จักพวกเขา

และมร.เอก ‘บ้านหลังสุดท้าย’ ของเขายังเป็นนวนิยายซึ่งวิเคราะห์ชนิดคำต่อคำเรื่อยมา.

(อ่านต่อฉบับหน้า)

(ฉบับที่แล้ว คลิก)